ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ

Τέλος του φθινοπώρου. Ήδη ο ερχομός του χειμώνα γίνεται αισθητός... Κρύο και βροχή για όσες μέρες έμεινα. Καλή δικαιολογία για να φορέσω καπέλο χωρίς να αισθάνομαι ότι με βλέπουν σαν εξωγήινο. Η ζωή της πόλης για έναν ξένο ξεκινά στον Centraal Station. Ορδές γηγενών και αλλοδαπών χρησιμοποιούν το σταθμό αυτό για να μετακινηθούν. Σε αντίθεση με τους σταθμούς παγκοσμίως, η περιοχή γύρω από αυτόν δεν είναι κακόφημη. Από το σταθμό ξεκινά η οδός Damrak, η οποία είναι ένα είδος Πανεπιστημίου. Όλη μέρα είναι γεμάτη κόσμο και ζωή.

Όταν είχα πάει στους Καταρράκτες του Ρήνου, έμαθα ότι αν ήμουν πλατανόφυλλο και έπεφτα μέσα στα νερά, το ρεύμα του ποταμού θα με έβγαζε στο Άμστερνταμ. Πραγματικά, στο Άμστερνταμ με τα πολλά κανάλια, καταλήγει και ο Ρήνος, μεταμορφωμένος σε ένα ψωραλέο, μικρό κανάλι, χαμένος μέσα στην ανωνυμία τόσων και τόσων άλλων, έτσι που κανένας δεν του δίνει σημασία. Τον κακομοίρη το Ρήνο! Από δήμαρχος κλητήρας!

Αμέριμνοι οι κύκνοι βολτάρουν στα κανάλια. Ζωή και κότα οι κύκνοι!

Σκέφτομαι ότι αν δεν υπήρχε το ποδήλατο, θα μπορούσε κάποιος να μπερδευτεί και να νομίσει ότι βλέπει τη Βενετία. Τα ποδήλατα στην πόλη αυτή είναι πανταχού παρόντα, παρατημένα, προσεκτικά κλειδωμένα, επιμελημένα στολισμένα, κατεστραμμένα ή περιποιημένα.

Στη βόλτα ανάμεσα στα κανάλια παρατηρώ τα αντιπλημμυρικά σχέδια με τις πόρτες που ανοιγοκλείνουν σε περίπτωση που η στάθμη των νερών ανέβει. Μετά το 1953 που η Ολλανδία θρήνησε θύματα εξαιτίας μιας πλημμύρας και μιας αναπάντεχης καταιγίδας, εντάθηκε ο σχεδιασμός και η πρόβλεψη έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν έγκαιρα μια ενδεχόμενη νέα άνοδο των νερών.

Τα τραμ είναι το μεταφορικό μέσον που αγαπούν, μετά τα ποδήλατα, οι Ολλανδοί. Τα καμπανάκια τους ηχούν συνεχώς για τους άμυαλους, τους τουρίστες, τους απρόσεκτους και τους ερωτευμένους. Έχουν παντού προτεραιότητα και διασχίζουν όλη την πόλη με ένα πολύ πυκνό δίκτυο.

Η οδός Damrak καταλήγει στην Πλατεία Dam. Στην πλατεία αυτή μπορεί όποιος θέλει, να πει, να τραγουδήσει και να μεταμφιέσει τον πόνο του. Επίδοξους ζογκλέρ μέχρι διψασμένους για αναγνώριση ή έστω αποδοχή τραγουδοποιούς θα δείτε σχεδόν όλες τις ώρες. Στο βάθος διακρίνεται το μουσείο MadameTussaud, με το ακριβό εισιτήριο αλλά τις μεγάλες ουρές. Εύπεπτο θέαμα και πεδίο αθώων φαντασιώσεων!

Ο μόνος τρόπος για να βρεθείς ανάμεσα στο λαμπερό ζεύγος είναι, δυστυχώς, το μουσείο αυτό. Η απειλή είναι μηδαμινή για το κέρινο ζεύγος! Ο (η) συγγραφέας αυτού του ιστολογίου αποκαλύπτει στους αναγνώστες και ταυτοχρόνως ομολογεί με ντροπή ότι είναι αμετανόητος fun του πρώην James Bond, Pierce Brosnan. Τι να κάνουμε? Έχουμε και αδυναμίες. Είμαστε σε θέση να μετατρεπόμαστε από διάνοια σε φύκι και τούμπαλιν! Ταλέντο είναι κι αυτό... Στο μουσείο λοιπόν αυτό, ο (η) συγγραφέας πραγματοποίησε το όνειρο του να βρεθεί δίπλα στο ίνδαλμα του και να πιστοποιήσει την άβυσσο των εκατοστών ύψους που τους χωρίζουν!

Στο πάνω οικόσημο διακρίνεται το έμβλημα της πόλης. Συγκεκριμένα τα 3 μαύρα χι στο κόκκινο φόντο αποτυπώνονται σε αναπτήρες, μολύβια, ποτήρια μέχρι καπέλα, σώβρακα και δονητές.

Magna Plaza. Σε ένα πανέμορφο κτίριο του 19ου αιώνα στεγάζεται το κυριλάτο εμπορικό κέντρο, πίσω από το Βασιλικό Ανάκτορο της Πλατείας Dam. Απλησίαστες τιμές για μας, κανονικές για παχουλά πορτοφόλια!

Οδός Kalverstraat, πεζόδρομος κοντά στην πλατεία Dam που φτάνει μέχρι την αγορά των λουλουδιών. Λογικές τιμές, πολλές προσφορές και μια θάλασσα νεαρόκοσμου. Στο δρόμο αυτό μπορεί να διαπιστώσει κάποιος πόσο αφιδώς χορηγήθηκε από τον Θεούλη το γονίδιο της ομορφιάς και του ύψους στην Ολλανδία. Σε αντίθεση με τους ελληνικούς κουβάδες που επιμένουν να φοράνε μπότες, εκεί απολαμβάνεις τεράστια μηριαία οστά, περιβεβλημένα αρμονικά από το ανάλογο κρέας να φοράνε μπότες και να αποτελούν στο σύνολο τους χάρμα ειδέσθε! Ακόμα και οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι ήταν πολύ όμορφοι και περιποιημένοι. Ξέρω, ξέρω τι ψιθυρίζετε με κακεντρέχεια... Είναι κρύοι, ψυχροί, παγωμένοι κλπ. Ε!  καλά, μην τους παντρεύεστε! Από άποψη όμως απόλαυσης οφθαλμικής είναι άπαιχτοι!

Το εμπορικό κέντρο της Πλατείας Dam στολίστηκε ήδη για τα Χριστούγεννα.

Πλατεία Dam. Δεσπόζει ο οβελίσκος των 22 μέτρων, αφιερωμένος στα θύματα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Αριστερά του βρίσκεται το εμπορικό κέντρο που λέγαμε παραπάνω και στο βάθος το ξενοδοχείο Krasnapolsky που έχει μια πολύ όμορφη αίθουσα του 19ου αιώνα, με αίθριο για πρωινό. Όπως βλέπουμε το ξενοδοχείο ξεκινά στα αριστερά του η οδός  Warmoestraat, μια πολύ ενδιαφέρουσα οδός, ιδανική για βόλτα. Θα συναντήσετε ζαχαροπλαστεία που φτιάχνουν pancakes και σερβίρουν παγωτά μέχρι gay, lesbian bars, live shows, coffee shops, εστιατόρια, sex shops και toy shops για όλα τα γούστα. Η μυρωδιά που αναδύεται από τα coffee shops είναι χαρακτηριστική οπότε δε χρειάζεται να δοκιμάσετε.

Διάσημο κατάστημα με προφυλακτικά στο δρόμο που λέγαμε. Προφυλακτικό Άγαλμα της Ελευθερίας, διάφορα ζωάκια, όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και άπειρες γεύσεις και μυρωδιές. Η ευφάνταστη βιτρίνα και οι πολλές ιδέες συγκεντρώνουν ένα πλήθος παρατηρητών και αγοραστών.

Η βόλτα στην πόλη αποκαλύπτει πολλές αρχιτεκτονικές ομορφιές. Το βράδυ τα σπίτια γίνονται ακόμα πιο όμορφα και ιδιαίτερα το σούρουπο. Το φως της μέρας που φεύγει μπλέκεται με το φως των λαμπατέρ που τοποθετούν οι Ολλανδοί στα πλάγια των παραθύρων. Επειδή δεν έχουν κουρτίνες και παραθυρόφυλλα, στις βραδινές βόλτες με το τραμ στις γειτονιές, το θέαμα αυτών των παράθυρων είναι πολύ όμορφο.

Ένα σπίτι ξεχωριστό από τα άλλα, πάνω σε ένα κανάλι. Άλλος ρυθμός, διαφορετικά χρώματα.

Περιοχή Joordan. Ακριβή περιοχή με αναπαλαιωμένα σπίτια και γύψινα αετώματα στις προσόψεις.

Πλωτά σπίτια. Και όμως δεν μένουν οι φτωχοί και οι κατατρεγμένοι. Έχουν ακριβά ενοίκια και νοούνται σαν κανονικά σπίτια, ως προς τις υποχρεώσεις στο Δήμο κλπ. Πολλά από αυτά είναι αληθινά χαριτωμένα.

Τα καραβάκια πηγαινοέρχονται ανελλιπώς μέσα στα κανάλια, είτε σαν παρακλάδι των συγκοινωνιών της πόλης είτε για τουριστικούς λόγους. Ότι και να λέμε, η θέα μιας πόλης από το νερό είναι πάντα όμορφη.

Γρίφος για όσους ξέρουν τη λατινική αρίθμιση. Στη μετώπη του κτιρίου αναγράφεται η χρονολογία κατασκευής.

Ακόμα μια όμορφη πρόσοψη κτιρίου του 1763.

                                      

Στα σπίτια της πόλης λείπουν τα μπαλκόνια και οι πρασινάδες, πλην εξαιρέσεων.

Φροντισμένη είσοδος με βιτρώ στα παράθυρα και λευκό χρώμα.

Και όμως είναι Άμστερνταμ. Τόπος προσευχής στο κέντρο της πόλης.

Α ρε Commandate πού κατήντησες!! Θα τρίζουν τα κόκκαλα σου στον τάφο σου... Έγινες τόσα και τόσα μετά το θάνατο σου... Αλλά ότι θα γινόσουν και coffee shop ποιος θα το φανταζόταν...

Η αγορά των λουλουδιών απορρόφησε όλους εμάς με τις κηπουρικές αναζητήσεις. Οι προσεκτικά διαλεγμένοι βολβοί μας θα ανθίσουν την άνοιξη και θα φέρουν λίγη ολλανδική ευωδιά στα αποπνικτικά μπαλκόνια της ζωής μας...

Λουλούδια σε υπαίθριες αγορές. Πανδαισία χρωμάτων που προσπαθεί να καθυστερήσει την έλευση του χειμώνα.

Το μετρό με φέρνει στο σταθμό Holendrecht, αρκετά έξω από την πόλη, στην περιοχή του νοσοκομείου και των πανεπιστημίων.

Φθινοπωρινό τοπίο στο δρόμο για το πανεπιστήμιο.

Επιστροφή στην πόλη προχωρημένο απόγευμα.

Ο ήλιος αποσύρεται...

Σουρουπώνει... Οι πάπιες συγκεντρώνονται στο φως που πέφτει στο νερό και οι προσόψεις των σπιτιών αρχίζουν να σκοτεινιάζουν. Η πιο όμορφη ώρα...

ΝΥΧΤΑ HALLOWEEN ΣΤΟ SAN DIEGO

Φτάσαμε στο San Diego το βράδυ του Halloween. Το ταξίδι ήταν κάτι παραπάνω από εξουθενωτικό αλλά αυτό δε μας εμπόδισε να βγούμε στους δρόμους για να δούμε αυτό το περίεργο θέαμα. Γειτονιά Gaslamp. Οι αφίσσες προσπαθούν να προσελκύσουν κόσμο στα μπαράκια. Υπόσχονται διαγωνισμό για το καλύτερο κοστούμι και επιτρέπουν την είσοδο στους πάνω από 18.

Πολλές ωραίες υπάρξεις μονοπωλούν το ενδιαφέρον μας. Τη νύχτα αυτή επιτρέπονται πολλά. Δυστυχώς όμως, όπως γίνεται παγκοσμίως, το καλό εμπόρευμα καπαρώνεται πρώτο!

Ο κατιμάς όμως παραμένει στωικά στις προθήκες και ελπίζει!

Και όμως! Αυτό είναι παπούτσι! Ορκίζομαι ότι το είδα και εν κινήσει!!! Ορκίζομαι!

Όταν λέμε ότι αυτό το βράδυ ξεδίνουμε, το εννοούμε! Η διαπεραστική ψύχρα δε μας πτοεί! Βράζουμε και κοχλάζουμε!

Πάντα πίστευα ότι τα παγώνια με τα ωραία φτερά ήταν μόνο αρσενικά. Πίστευα επίσης ότι δεν ξέρουν να στέλνουν SMS.

Πίστευα επίσης ότι οι άγγελοι δεν έχουν τσάντες...

Παγώνια και εκατόνταρχοι, κοκκινοσκουφίτσες και ξεβράκωτες μούμιες ομού!

Τα ψηλοτάκουνα είναι επιβεβλημένα. Όσο λιγότερα τα ρούχα τόσο το καλύτερο. Το λίκνισμα επί τόπου κυριαρχεί. Ένα ατελείωτο πήγαινε - έλα και μεις ανάμεσα σαν τις μύγες μες στο γάλα. Εμείς και οι γιαπωνέζοι...

Τι καλωσυνάτο νάζι!

Στιγμιαίες ρυθμίσεις πριν την επανέξοδο στο γλέντι!

Ξέφρενη νύχτα γλεντιού. Οι δρόμοι είναι πλημμυρισμένοι κόσμο και μουσική μέχρι αργά. Η παρουσία της αστυνομίας και της πυροσβεστικής είναι συνεχής και διακριτική. Ούτε μισό επεισόδιο δε μου υπέπεσε στην αντίληψη. Ποιος να τολμήσει? Στις 2 το πρωί τα ψηλοτάκουνα είναι στα χέρια και τα περισσότερα κορίτσια περπατάνε με τα σχισμένα καλσόν στο οδόστρωμα. Ακόμα και στα 20 σε πονάνε τα πόδια σου όταν ισορροπείς σε 15 πόντους.

Στο San Diego έδωσα αιώνιο όρκο ότι θα είμαι καλό παιδί και θα τρώω όλο το φαί μου.

Πέρα από τις χαριτωμένες κολοκύθες και τα μεταμφιεσμένα παιδάκια που χτυπούν τις πόρτες και τους δίνουν γλυκά, το Halloween κρύβει και ένα νυχτερινό ιδιαίτερο party ειδικών αμφιέσεων. Αν δεν ήταν αυτές οι φωτογραφίες (και πολλές άλλες) θα έλεγα ότι κοιμήθηκα και το ονειρεύτηκα ένεκα το jet lag.

ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ

Rheinfall : Οι καταρράκτες του Ρήνου. Μια πανδαισία νερών και πράσινου! "Πεταγόμαστε" από τη Βασιλεία να τους δούμε... Η πρόσβαση γίνεται από δύο σημεία. Η οργάνωση είναι άριστη. Ελβετία γαρ! Όλα τακτοποιημένα και προγραμματισμένα...

Σπίτια ντυμένα με πρασινάδες που αρχίζουν να αλλάζουν χρώμα! Η παρέα ετερόκλητη. Μεσήλικες "πεθαμένοι". Τους έχω ξανααποκαλέσει έτσι. Άνθρωποι χωρίς φαντασία και χιούμορ! Τι υφίσταμαι αδιαμαρτύρητα ώρες ώρες! Εγώ είδα ένα σπίτι ντυμένο με πρασινάδες που θα ήθελα να τρυπώσω μέσα και να ζήσω εκεί για πάντα. Οι "άλλοι" σχολίαζαν ότι δε συμφέρουν οι πρασινάδες γιατί λερώνουν το βάψιμο και τρυπώνουν ζωύφια και ίσως φίδια! Μπρρρρρ! Οι φουκαράδες! Δε βλέπουν ότι ολόκληρη η ζωή τους έχει χιλιοφαγωθεί από ζωύφια και φίδια! Το σπίτι είδαν !

Τρελαίνομαι για χαριτωμένα σκίτσα! Φωτογραφίζω την πόρτα του εστιατορίου που έχει αυτό το ευφάνταστο σκίτσο πρόσκλησης σε μια γευστική κραιπάλη. Οι "άλλοι" με κοιτάζουν περίεργα. Τι φωτογραφίζω? Την πόρτα! Μα, τι της βρίσκω? Πού να φαντάζονταν ότι ευχαρίστως θα ήθελα να συναντήσω και το σκιτσογράφο!!!

Έχω καημό με τους Νεοέλληνες που είναι με ένα κινητό στο αυτί! Μετά από αιώνες οι μελλοντικοί ανασκαφείς και ανθρωπολόγοι θα μελετάνε ψημένους εγκεφάλους σε ένα μέρος με πολλά νησιά. Παρηγορήθηκα που είδα έναν τουλάχιστον Ελβετό και δη οδηγό να χρησιμοποιεί το κινητό του! Έκπληξη!

Τόνοι νερού που χύνονται αφρισμένοι. Η εικόνα προκαλεί δέος. Ελέγχω τα παπούτσια μου και συγκεντρώνω το μονίμως αφηρημένο μυαλό μου για να προσέχω πού πατάω. Εδώ άμα γλιστρήσεις και πέσεις μέσα... θα βρεθείς στο Άμστερνταμ!

Το φθινόπωρο δεν έχει φτάσει ακόμη εδώ. Κάθομαι και θαυμάζω το ποτάμι. ΄Εχω απομονωθεί. Ακούω μόνο τον ήχο του νερού και τα μάτια μου γεμίζουν από την ομορφιά γύρω μου....

Ηχορύπανση. Οι "άλλοι" σχολιάζουν. "Ε, άμα έχεις δει το Νιαγάρα, αυτό δε σου λέει τίποτα". Η σκέψη μου αποσπάται και σκαριφεί προτάσεις. "Τι να τον κάνεις το Νιαγάρα βρε κακομοίρη? Πεθαμένο τούβλο πήγες, πεθαμένο τούβλο γύρισες. Μόνο για να λες ότι πήγες και να κοκορεύεσαι ότι κάτι είδες. Αλλά με τι εγκέφαλο να το επεξεργαστείς? Μήπως έχεις?"

Αυτός είναι ο ορισμός της παραποτάμιας έπαυλης. Αληθινής έπαυλης, όχι σαν κάτι άλλες που τις αποκαλούμε έτσι για να αυτοσαρκαζόμεθα!

Νάτο το καραβάκι μέσα στην καρδιά του καταρράκτη! "Τι σθένος", αναφώνησα όταν το είδα! Από μακριά, από την προβλήτα παρατήρησης, σου φαίνεται ασύλληπτο που κάποιοι τολμούν να πηγαίνουν εκεί! Μου φάνηκε άκρως παράτολμο. Άσε τον κίνδυνο να βραχείς! Μετά από λίγα λεπτά ήμουν στην ουρά για να πάω εκεί! Οι "άλλοι" σίγουρα είχαν συννεφάκια σκέψεων πάνω από τα (άδεια) κεφάλια τους που έλεγαν "τρέλα με λοφίο"!

Εννοείται ότι σκαρφάλωσα και εκεί! Σιγά μη μου ξέφευγε! Συναγωνίστηκα και έναν ξένο κύριο 80 χρονών με αθλητικό παπουτσάκι που σερνόταν σα σαλιγκάρι στα σκαλιά! Οι "άλλοι" έπιναν τον πέμπτο καφέ σκυλοβρίζοντας τους λίγους που χρονοτριβούσαν με τις περιηγήσεις των καταρρακτών!

Ιδού η καφετέρια με την πανοραμική θέα!

Το καραβάκι μας πάει στην καφετέρια για ευνόητους λόγους. Ο πιο προφανής λέγεται "ερεθισμός ουροδόχου κύστεως από τον πολύ ήχο του νερού". Σαν υπνωτισμένος όλος ο κόσμος αναζητά τις τουαλέτες! Εκεί είδα και το αμίμητο : η είσοδος στις γυναικείες τουαλέτες κοστολογείτο 2 ελβετικά φράγκα. Η είσοδος στις ανδρικές κοστολογείτο 1 και 2 φράγκα! Ανάλογα με τη χρήση!!! Τέλειο? Να ακόμα μια χαώδης διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα!

Η πρόσβαση στους καταρράκτες είναι εύκολη και με τρένο. Λίγα βήματα από την πλατφόρμα του τρένου είναι η προβλήτα επιβίβασης στα καραβάκια. Τα καραβάκια κάνουν δρομολόγια για όλα τα γούστα. Μόνο απέναντι στην καφετέρια, μόνο στην καρδιά του καταρράκτη, μόνο στην άλλη προβλήτα. Άμα θες, παντού. Μπαινοβγαίνεις στα καραβάκια με ένα ενιαίο εισιτήριο και καταλήγεις αναγκαστικά (για τους προφανείς λόγους που είπαμε) στην καφετέρια.

Η καφετέρια λειτουργεί ως πανοραμείο, που λέω κι εγώ. Ρίσκο, αν και ποθητό, να πάρεις μια μπύρα και ένα λουκάνικο. Η ηχητική ροή του νερού μαζί με τη μπύρα είναι επικίνδυνος συνδυασμός!

Αξιοθέατο οι καταρράκτες του Ρήνου, οι μεγαλύτεροι της Ευρώπης. Θα ήθελα να είμαι ένα φύλλο, ένα πλατανόφυλλο, πεσμένο μέσα τους. Να στροβιλίζομαι και να παρασύρομαι χωρίς κανόνες και προγράμματα. Να πιώ τη μπύρα μου στο Άμστερνταμ τελικά. Θα ήμουν το πρώτο πλατανόφυλλο που θα έπινε μπύρα!

Παραλειπόμενο της επίσκεψης στους καταρράκτες, για να μη λένε μερικοί μερικοί για τρέλες με λοφία! Η οξεία παρατηρητικότητα μου συλλαμβάνει έναν συνεπισκέπτη να μαζεύει κάτι από κάτω. Το άγρυπνο μάτι μου τον ακολούθησε στην κοπή ενός φύλλου και στην περιτύλιξη του "κάτι" με το φύλλο και την προσεκτική φύλαξη του στην τσέπη του παντελονιού του. Ως άλλος Σέρλοκ Χολμς βάλθηκα να λύσω το μυστήριο. Ο κύριος απήγαγε ένα τοπικό σαλιγκάρι! Το τύλιξε στο φύλλο για να έχει να τρώει μέχρι να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, το προφύλαξε στη ζελατίνα για να μην το σκάσει και το άνοιγε ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να μην πεθάνει από ασφυξία! Μου περηφανεύτηκε ότι σε κάθε ταξίδι που πάει, ψάχνει και φέρνει σαλιγκάρια και τα μεταθέτει κατόπιν στον κήπο του όπου και αναπαράγονται. Εκτός από τους καταρράκτες έμαθα ότι τα σαλιγκάρια είναι ερμαφρόδιτα! Ο κύριος, μου είπε ότι έχει φέρει ένα πολύ ωραίο σαλιγκάρι από τη Σιγκαπούρη (!) που το βρήκε μέσα σε ένα κήπο, το οποίο έχει ρίγες, ανηπαρήχθη και τώρα ο κύριος απολαμβάνει ένα εξαιρετικό θέαμα με πολύχρωμα ριγωτά σαλιγκάρια στον κήπο του!

ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ

Η αρχή του φθινοπώρου με βρήκε στη Βόρεια Ελβετία, στην πόλη της Βασιλείας, το Basel. Πόλη που σχεδόν ακουμπά στη Γαλλία (την περιοχή της Αλσατίας) και τη Γερμανία (την περιοχή του Μέλανα Δρυμού). Ο σιδηροδρομικός της σταθμός είναι ο ελβετικός αλλά έχει και ένα παράρτημα γαλλικού και ένα παράρτημα γερμανικού. Διαλέγετε και παίρνετε! Η Βασιλεία είναι ένα από τα δύο μέρη της γης που διασχίζεις τα σύνορα με τραμ και χωρίς να το καταλάβεις βρίσκεσαι στο γαλλικό Leymen.

Η παλιά της πόλη, η Grossbasel, είναι μεσαιωνική και έχει ένα μεγάλο δίκτυο πεζοδρόμων. Τα πάντα λάμπουν από καθαριότητα και φροντίδα.

Τους Ελβετούς τους βρήκα σοβαρούς και ευγενείς. Το χαμόγελο στα χείλη, σπάνιο. Οι φωνές, τα ηχηρά γέλια, η φασαρία, ήχοι άγνωστοι που επισείουν συγκεκαλυμμένα άγρια βλέμματα. Εντύπωση όμως μου προκάλεσαν τα άφθονα σκουλαρίκια σε άνδρες όλων των ηλικιών και σωματότυπων. Αυτός ο ψυχρός λαός πώς είναι δυνατόν να λατρεύει τα σκουλαρίκια? Τόσο ασυμβίβαστο μου φάνηκε! Μεσόκοποι ευτραφείς ελεγκτές τρένων με κρίκους χρυσούς στο αριστερό αυτί, επιχειρηματίες με κουστούμι, χαρτοφύλακα και κρεμαστό σκουλαρίκι στο δεξί αυτί, τριαντάρηδες με δύο χρυσούς κρίκους στα αυτιά και πάει λέγοντας. Περίεργος τρόπος επανάστασης αυτού του λαού ενάντια στο κατεστημένο!

Τα ζώα επιβιβάζονται ελεύθερα στο κύριο μεταφορικό μέσον της πόλης : τα τραμ. Οι ιδιοκτήτες τους προνοούν και τους στρώνουν κουβερτάκια για να μην τους λερώνουν με τα ποδαράκια τους.

Τα τραμ δε γλυτώνουν από τις διαφημίσεις. Φωτογραφίζω τον κύριο Γιάννη που φωτογραφίζει το τραμ - γουρουνάκι!

Πολύ θα ήθελα να είχα το δωμάτιο μου σε μια από αυτές τις σοφίτες. Και να είναι δικό μου το ποδήλατο στην πόρτα... Αυτό όμως είναι το εύκολο κομμάτι... Το δύσκολο είναι η απόκτηση της ελβετικής σοφίτας...

Και ω του θαύματος! Βρήκα το σπάνιο λουλούδι της Επαύλεως στη Βασιλεία! Απίστευτο κι όμως αληθινό! Έψαχνα να βρω το παζάρι του Σαββάτου που γίνεται στην Petersplatz. Πήρα το τραμ 3, βρέθηκα στο Βοτανικό κήπο του Πανεπιστημίου, απορροφήθηκα μέσα στα δρομάκια, τα δέντρα και τα ταμπελάκια με τα ονόματα, μέχρι που αναγνώρισα το δέντρο της Επαύλεως! Erythrina crista - galli, Korallenstrauch Fabaceae Brasilien έλεγε το ταμπελάκι. Είχα ρωτήσει τους πάντες - ειδήμονες στο χωριό και κανείς δεν είχε ξαναδεί αυτό το δέντρο. Και το βρήκα, πού? Στη Βασιλεία! Άλλη φορά πρέπει να προσέχω πολύ τι εύχομαι...

Μπήκα στο τεράστιο γυάλινο θερμοκήπιο που φιλοξενεί τον Τροπικό Κήπο του Πανεπιστημίου. Στον προθάλαμο είχε μια μίνι γκαρνταρόμπα για να ξεντυθείς. Πώς αλλιώς να αντέξεις την υγρασία και τη ζέστη? Μέσα στον κήπο έχει παγκάκια για να ξεκουραστείς και μια διαφανή σκάλα που σε οδηγεί στην οροφή από όπου θαυμάζεις πανοραμικά όλο τον κήπο. Ο πρωτοποριακός μπαμπάς έφερε τον μικρούλη να φάει στον Τροπικό κήπο. Η μαμά του κυνηγάει την αδερφή του ανάμεσα στα φυλλώματα λίγο πιο πέρα.

Πανδαισία τροπικών φυτών και κελαηδητών από κρυμμένα στις πρασινάδες πουλιά.

Περίεργο αλλά πολύ όμορφο κρεμαστό φυτό. Υπήρχαν αρκετά θερμοκήπια με φυτά που δεν μπορούν να επιβιώσουν σε εξωτερικό χώρο. Στους προθάλαμους των θερμοκηπίων υπήρχαν μικρά γλαστράκια με καλλιέργειες των φοιτητών που μπορούσε κάποιος να πάρει για το σπίτι του αφήνοντας ένα συμβολικό αντίτιμο, όσο έκρινε ο ίδιος. Η εντιμότητα αποτελεί κάτι το απόλυτα φυσικό και αυτονόητο για το λαό αυτό.

Η βόλτα στο Βοτανικό κήπο κόντεψε να με αποσπάσει από το παζάρι. Παραλίγο!

Το τμήμα των κακτακίων! Εδώ θα μπορούσε να μάθει κανείς όλα τα ονόματα κάκτων για τα οποία αναρωτιόταν χρόνια!

Ακόμα ένα όμορφο σπίτι όλο σοφίτες, τυλιγμένο στις πρασινάδες.

Το χαρακτηριστικό σε αυτό το εστιατόριο της παλιάς πόλης, που πήγαμε για το δείπνο, ήταν η μπουαζερί στους τοίχους στην πριβέ αίθουσα. Το όνομα του γλωσσοδέτης : Restaurant Lowenzorn.

Φωτισμένη προθήκη καταστήματος με κούκλες στην Παλιά Πόλη.

Η Παλιά Πόλη ήταν εξίσου όμορφη το βράδυ όσο και τη μέρα. Η βόλτα στην πόλη όμως απαιτεί καλό καρδιαγγειακό σύστημα γιατί οι ανηφόρες είναι ουκ ολίγες!

Όμορφα κτίρια με εντυπωσιακές μασίφ περίτεχνες σιδεριές στα μπαλκόνια τους.

Σε αυτό το απλοϊκό οίκημα ήταν το ξενοδοχείο μας. Η ρεσεψιόν του ήταν ένα χολ με ένα γραφείο. Σαλόνι για να κάτσεις δεν είχε. Έκλεινε δε μετά τις 8 το βράδυ και γυρίζαμε πίσω σαν τις Σταχτοπούτες, ψάχνοντας τα κλειδιά των δωματίων μας που τα κουβαλούσαμε όλη μέρα μαζί μας και που άνοιγαν και την εξώπορτα!!!

Το ξενοδοχείο Schloss Binningen της φωτογραφίας είναι αυτό που υποτίθεται ότι μέναμε. Αυτή τη φωτογραφία είδαμε και εκεί νομίσαμε ότι θα μέναμε. Ανακαλύψαμε όμως ότι το εικονιζόμενο είναι ακριβό ρεστοράν και αίθουσες τετ α τετ δείπνων, διαλέξεων και εκδηλώσεων. Εμείς μέναμε στους απέναντι στάβλους! Αυτούς που είδατε παραπάνω. Όταν φτάσαμε από το αεροδρόμιο και κατευθυνθήκαμε προς το ωραίο οίκημα, βγήκε μια φουριόζα κοπέλα από τους Σταύλους και μας έβαλε να κάνουμε στροφή 180 μοιρών προς τα κει! Φαίνεται έτσι την παθαίνουν όλοι και η ρεσεψιόν είναι εξοικειωμένη στην "προσγείωση".

Για να σοβαρευτώ λίγο, όμως. Το κάστρο χτίστηκε το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα. Το τσάκισαν δύο σεισμοί (1356, 1374) και μετά κάηκε (1409) και πουλήθηκε ως ερείπιο (για ένα κομμάτι ελβετικό ψωμί φαντάζομαι). 10 χρόνια μετά, ξαναφτιάχτηκε και ξανακαταστράφηκε. Κατά τη διάρκεια των χρόνων που ακολούθησαν απέκτησε μεγάλη σημασία, χρησίμευσε ως κατοικία αλλά και ως στρατιωτική βάση. Μέσα σε όλα, το 1817 κινδύνεψε να γίνει καζίνο!!! Οι Ελβετοί όμως ξεσήκωσαν τον κόσμο! Τελικά απαγορεύτηκε δια παντός να γίνει ποτέ καζίνο αλλά το 1870 πρωτοχρησιμοποιήθηκε ως ξενοδοχείο. Το 1960 αγοράστηκε από την κοινότητα του Binningen και έκτοτε χρησιμοποιείται ως ξενοδοχείο και ρεστοράν.

Τα τραμ 15 και 16 πηγαινοέρχονται στις γέφυρες του Ρήνου, προσφέροντας μια οικονομική περιήγηση της πόλης. Άριστο δίκτυο τραμ και λεωφορείων με ανακοίνωση της κάθε στάσης και της ώρας άφιξης. Δε χρειάζεται να ρωτήσεις τίποτε κανέναν. Από ποδήλατα δε, να φαν κι οι κότες.

Θα ξαναγύριζα στη Βασιλεία : για τις φθινοπωρινές βόλτες στις όχθες του Ρήνου, για το εκπληκτικό μουσείο Puppenhausmuseum (ακολουθεί), για τις βόλτες στην παλιά της πόλη και για το εξαιρετικό παζάρι της Petersplatz με πραγματάκια που ξεκινούσαν λιγότερο από 1 ευρώ (1 ελβετικό φράγκο!).