Κρικελοπόταμος Ευρυτανίας. Από το χωριό Κρίκελο, στα 1150 μέτρα, ξεκινήσαμε την πεζοπορία περπατώντας στις όχθες του ποταμού και μέσα στην κοίτη του.
Διάφανα νερά, απότομα βράχια, πορεία προς το φαράγγι.
Καταστροφή και αποδόμηση ορειβατικών παπουτσιών! Επικίνδυνα για αστραγάλους περάσματα, γλιστερές για πωπούς πέτρες!
Πολλά σημεία ήταν αδιάβατα χωρίς μαγιώ! Στο κεφάλι ο εξοπλισμός και βουρ! Ανάμεσα στα πόδια μας χορός γυρίνων και μικρών καβουριών. Δε θέλω καν να σκεφτώ την υποπερίπτωση των νερόφιδων...
Μικροί καταρράκτες πέφτουν στον ποταμό. Η βλάστηση είναι οργιώδης.
Πλησιάζουμε στο φαράγγι "Πάντα Βρέχει" χωρίς ατυχήματα. Είναι επιτυχία!
"Πάντα Βρέχει". Το φως του ήλιου πέφτει και γίνεται ένα με τη βροχή από το βράχο. Ο βρεγμένος δεν τη φοβάται τη βροχή όμως! Ο βρεγμένος ορειβάτης - πεζοπόρος επιζητεί τη βροχή!
Τέλος της πεζοπορίας. Όλα τα άλλα είναι μικρότερης σημασίας μπροστά στην ομορφιά του φαραγγιού. Στοιβαζόμαστε στην καρότσα ενός αγροτικού για τα τελευταία 27 χιλιόμετρα μέχρι τη Δομνίστα όπου μας περιμένει το πούλμαν μας. Η ώρα ήταν ήδη 8 όταν φύγαμε για Αθήνα, γεμάτοι ενδορφίνες, αυτές τις ορμόνες της ευτυχίας και της ικανοποίησης!!!
