ΒΟΛΤΑ ΣΤΗ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΝΙΡΕΜΒΕΡΓΗ

Αρχές του Δεκέμβρη γίνονται τα καλύτερα ταξίδια. Οι βροχές του φθινοπώρου είναι πια μακριά, το κρύο είναι τσουχτερό αλλά ωραίο και μπορείς να απολαύσεις όλα τα πολυσύχνα μέρη του κόσμου έρημα από ορδές τουριστών. Αν είσαι τυχερός και το μέρος προσφέρεται, μπορεί να δεις μέχρι και χιόνι (επόμενη ανάρτηση)! Άσε που πας ενάντια στο ρεύμα ξενιτεμού των γιορτών που αμπαλάρεται σε πακέτο με τις υπέρογκες τιμές των πάντων! Αυτά όλα περίμενα αλλά και πάλι ο κόσμος ήταν πολύς. Ίσως επειδή σκέφτηκαν όλοι σαν και μένα.
Η πόλη βίωνε τον ερχομό των γιορτών. Όπως όλες οι πόλεις του Ρομαντικού Δρόμου της Βαυαρίας ζει και αυτή έντονα, με χριστουγεννιάτικες αγορές, κανονικές και μεσαιωνικές, και πολλή μπύρα με λουκάνικα! Μια ευκαιρία για ανάπαυλα και ξεφάντωμα.

Το στοιχείο κιτς της πόλης περιείχε βόλτα με άλογα και συνοδεία μουσικής με άφθονη μυρωδιά αλόγων. Κυκλοφοριακό χάος στο κέντρο της παλιάς πόλης αλλά όχι από αυτοκίνητα.
Τα περισσότερα αξιοθέατα βρίσκονται στην παλιά πόλη, 2.5 χιλιόμετρα βόλτας μέσα σε μια γιορτινή λαοθάλασσα. Φαντάσου τι θα γίνεται εκεί γύρω στα χριστούγεννα.

Η παράδοση λέει ότι όποιος γυρίσει τρεις φορές το Χρυσό Δαχτυλίδι της Νιρεμβέργης έχει τύχη και θα πραγματοποιηθεί η επιθυμία του. Περισσότερο μου φάνηκε ένας πονηρός τρόπος της δημοτικής αρχής να έχει καθαρά τα κάγκελα στην Hauptmarkt, το κεντρικότερο σημείο της παλιάς πόλης.

¨

Όταν κάποιος μιλάει για την πόλη σκέφτεται το gingerbread, τα παιχνίδια, τα χριστούγεννα και τη Δίκη. Είναι τα χαρακτηριστικά της. Πέρα όμως από αυτά, η παλιά πόλη στη σκιά του κάστρου αποκαλύπτει γοτθικές εκκλησίες, όμορφα σπίτια, δρομάκια για βόλτα και ατμόσφαιρα μεταξύ μεσαιωνικού και μοντέρνου.

Η παλιά πόλη, η Altstadt, διασχίζεται από τον ποταμό Pegnitz και περικυκλώνεται από πέτρινα ανακαινισμένα τείχη. Τα αυτοκίνητα κυκλοφορούν μόνο περιμετρικά, εξορισμένα εντελώς από το κέντρο. Εγκαταλείπω τα πολύβουα πλήθη και διακλαδίζομαι στα στενά δρομάκια ως άλλη μεσαιωνική κόρη εκτροφέας χηνών που πάει να βρει τον αγαπημένο της σιδερά στις παρυφές του παζαριού.

   

Ο χειμωνιάτικος ήλιος λούζει την κλαίουσα ιτιά που βυθίζεται στο ποτάμι. Από εδώ φαίνεται η ξύλινη Γέφυρα του Δήμιου. Στο μυαλό μου έρχεται η ξύλινη γέφυρα της Λουκέρνης και συνειδητοποιώ πόσες αναρτήσεις χρωστάω.     

Ανεβαίνω στο Αυτοκρατορικό Κάστρο. Όλες οι άνοδοι θέλουν κόπο. Ασθμαίνω. Δίνω ακόμα μια νοερή υπόσχεση να ξεκινήσω γυμναστική. Η ευχάριστη ζέστη που δημιουργεί το ανέβασμα έρχεται σε αντίθεση με το τσουχτερό κρύο που επικρατεί.  

Γυμνά δέντρα στο χειμωνιάτικο τοπίο με φόντο το κάστρο.

Τα τείχη της πόλης έχουν μήκος 5 χιλιόμετρα και περιλαμβάνουν 5 πύλες. Το μεγαλύτερο μέρος τους υπάρχει άθικτο και ανακατασκευασμένο.

Πάω να παίξω κυνηγητό με το σιδερά αλλά μήπως μου κλέψουν τις χήνες μου?  

Παλιά και νέα πόλη έτσι όπως φαίνεται ψηλά από το κάστρο.

Η κάθοδος από το κάστρο με ξαναφέρνει στην καρδιά της παλιάς πόλης. Περιποιημένα όλα, όσο φτάνει το μάτι, μου φέρνουν στη μνήμη τις χιλιάδες αυθαίρετες μικροκατασκευές στις ταράτσες και τα μπαλκόνια των σπιτιών της Αθήνας, με το δάσος των κεραιών και τα σκουριασμένα σίδερα. Ωχ! είπα σίδερα και ξέχασα το σιδερά (και τις χήνες!).

Γοητευτικοί αρχιτεκτονικοί ρυθμοί και ένας χειμωνιάτικος ήλιος που παίζει κρυφτό στα παράθυρα.

Δρομάκι - κόσμημα που με κάνει να ζηλεύω. Πεντακάθαρο, στολισμένο, τακτικό. Ούτε ένα σκουπιδάκι, ούτε ένας ξεχειλισμένος κάδος (από σκουπίδια των γειτόνων και της παραπέρα γειτονιάς), ούτε μια γλάστρα να χάσκει άδεια από το φυτό που ο περαστικός ζήλεψε και έκλεψε...

Από χηνού ξαναμεταμορφώνομαι σε ταξιδιάρικο πουλί και ξαποσταίνω στις στέγες των σπιτιών για να θαυμάσω τη λεπτομέρεια του αγοριού στη γωνία του κτηρίου. Ντελάλης είναι μάλλον που ετοιμάζεται να ανακοινώσει τις αποφάσεις του βασιλιά. Έχει γούστο ο σιδεράς-μου να ήταν μεταμφιεσμένο το πριγκηπόπουλο και τώρα να με ψάχνει για να με κάνει γυναίκα του! Από χηνού πριγκήπισσα, για φαντάσου! Λες?

Καθώς πέφτει το σούρουπο και τα πρώτα φώτα ανάβουν η πόλη μοιάζει ακόμα πιο όμορφη. Αν είχα χρόνο θα έπαιρνα ένα από τα ποδήλατα για να κάνω βόλτα (αλλά πρέπει να πάω να συμμαζέψω αυτές τις χήνες).

Να το το κτήριο που με εντυπωσίασε. Λήψη από μπροστά.

Φαντάζομαι στα υπόγεια του κελάρια με μπύρα, δροσερούς πέτρινους τοίχους και μοναστηριακά τραπέζια. Ίσως και ψητές χήνες.

Το σούρουπο απλώνεται πολύ γρήγορα. Δεν προλαβαίνω να αποτυπώσω τα δρομάκια. Σε λίγο η φωτογραφική μου μηχανή θα βγει εκτός μάχης. Γέρικη και παρωχημένη, δεν αντέχει τη νύχτα.

Γιορτινές, στολισμένες με φροντίδα οι προσόψεις.

Προχωράω κι εγώ γρήγορα, μέρος ενός προγράμματος που μου φωνάζει να μη μένω πίσω. Αλλά εγώ καθυστερώ και μετά τρέχω ασθμαίνοντας να τους προλάβω. Δε με νοιάζουν τα προγράμματα, με νοιάζουν οι στιγμές.

Έσπασα το κεφάλι μου να θυμηθώ γιατί έβγαλα αυτή την αδιάφορη (και κουνημένη) φωτογραφία. Δε μπορεί, μουρμούριζα. Έχω πάντα κάποιο σκοπό και κάποιο στόχο εγώ... Θυμήθηκα μετά από μερικές ασκήσεις εξουδετέρωσης του Αλτσχάιμερ. 

Πολύ απλό. Αυτό που για μας είναι καθημερινή ρουτίνα, για τους κατοίκους της πόλης γίνεται μόνο νόμιμα και για λόγους που έχει σχεδιαστεί να εξυπηρετούν κάτι. Δηλαδή, το μαύρο αυτοκινητάκι που είναι παρκαρισμένο μισό πάνω στο πεζοδρόμιο, το κάνει επειδή, αν προσέξετε, η πινακίδα από πάνω του το επιτρέπει! Μάτι παρατηρητικότητας η χηνού, ε?

Η ομορφότερα στολισμένη πρόσοψη κτηρίου που έχω δει. Τι φαντασία είχε αυτός που το έκανε! Τι επιλογή χρωμάτων σε contrast με το γκρίζο χρώμα των τοίχων! Τα δώρα λαμπύριζαν στα φώτα του δειλινού και στραφτάλιζαν στον πρωινό ήλιο. Ακόμα μια φωτογραφία που ήταν κατώτερη της πραγματικότητας.

Τελειώνω τη βόλτα μου έχοντας μπροστά μου μια χαριτωμένη δεσποινίδα, χειμωνιάτικα ντυμένη με την τσάντα της. Πηγαίνει για άλλα trendy ψώνια με τη μαμά της. Ήταν χάρμα οφθαλμών, αδικημένη κι αυτή από την αδυναμία της φωτογραφικής μηχανής να αποτυπώσει τη γλύκα της.

Πάω να μαζέψω τις έρημες τις χήνες.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΝΙΡΕΜΒΕΡΓΗ

   

Μπορεί να φαίνεται μια μεγάλη αθώα αλάνα. Ίσως ο χώρος parking ενός εκθεσιακού κέντρου. Δεν είναι όμως. Φέρει βαριές τις μνήμες της πόλης. Το μέρος χωρίζεται στα δύο από τον Grosse Strasse (Μεγάλο Δρόμο) πλάτους 60 μέτρων. 

Μπορείς να τον περιηγηθείς από ένα πλαϊνό κυκλικό δρόμο. Να μπεις, να κάνεις το γύρο και να φύγεις. Αριστερά και δεξιά θα δεις δέντρα, σαν μικρό δάσος.

Βρίσκεται έξω από τη Νιρεμβέργη, λίγο πριν μπεις στην πόλη καθώς έρχεσαι από το Μόναχο. Είναι το μέρος που έκαναν οι Ναζί τις παρελάσεις τους (Marzfeld). Άψογοι σχηματισμοί, επίδειξη τάξης, πειθαρχίας και δύναμης. Στα δυτικά του Μεγάλου Δρόμου ο αρχικός μεγαλεπήβολος σχεδιασμός προέβλεπε ένα γιγαντιαίο στάδιο χωρητικότητας 400.000 θέσεων. Η κατασκευή του όμως σταμάτησε μετά από την αρχική ανασκαφή και έμεινε η τρύπα να θυμίζει όπως τόσα και τόσα απομεινάρια ενός αντριχιαστικού παρελθόντος.

Η Νιρεμβέργη πλήρωσε το ότι υπήρξε, λόγω της θέσης της, το κέντρο του μεσαιωνικού εμπορίου και η ανεπίσημη πρωτεύουσα της Αγίας Ρωμαικής Αυτοκρατορίας. Οι Ναζί διάλεξαν την πόλη για τις κομματικές τους συγκεντρώσεις και την έκαναν το κέντρο της ναζιστικής ιδέας. Οι συσπειρώσεις στρατευμάτων, the Nuremberg rallies, γίνονταν ανελλιπώς κάθε χρόνο στην πόλη από το 1927 έως το 1938. Όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία το 1933 οι παρελάσεις έγιναν ακόμα πιο επιβλητικές αποτελώντας μέρος της προπαγάνδας της ναζιστικής ιδέας.       

Στη βεράντα του κτιρίου αυτού, εκεί που φαίνεται ένας άνθρωπος ακουμπισμένος στα κάγκελα, στεκόταν ο Χίτλερ και έβλεπε την παρέλαση των Ναζί χαιρετώντας με το γνωστό τρόπο. Φανταστείτε άψογες παρατάξεις να καταλαμβάνουν όλο το μεγάλο οδόστρωμα.

Βρήκα μια φωτογραφία της εποχής εκείνης.

Η πόλη στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατείχε ένα μεγάλο μέρος της στρατιωτικής παραγωγής αεροπλάνων, υποβρυχίων και τανκ. Τα εργοστάσια καταλάμβαναν ένα μεγάλο μέρος των περιχώρων και οι εργάτες ήταν σκλάβοι της εποχής. Από το 1943 - 1945 βομβαρδίστηκε αρκετές φορές. Στις 2 Γενάρη του 1945 το μεσαιωνικό κέντρο της πόλης βομβαρδίστηκε από την αγγλική και αμερικανική αεροπορία. Μέσα σε μία ώρα καταστράφηκε το 90%  της πόλης και σκοτώθηκαν πολλοί κάτοικοι. Ακολούθησαν επόμενες επιθέσεις και μέχρι το Φλεβάρη του ίδιου χρόνου 6000 κάτοικοι της πόλης υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν. Παρόλα αυτά μετά τον πόλεμο η πόλη ξαναχτίστηκε από την αρχή και απέκτησε σε ένα βαθμό την προηγούμενη εικόνα της. Μερικά από τα μεσαιωνικά κτίρια που βλέπει κάποιος διάσπαρτα στο κέντρο είναι ανακατασκευασμένα από τα αρχικά. 

 

Το 1945 - 1946 στο κτίριο αυτό έγινε η δίκη που έμεινε συνοπτικά στην ιστορία ως η Δίκη της Νιρεμβέργης. Γυρίστηκε και ομώνυμη εξαιρετική ταινία (Judgment at Nuremberg). Το κτίριο ήταν από τα λίγα όρθια κτίσματα που άφησαν οι βομβαρδισμοί του πολέμου. Φάντασμα της πόλης όπου 10 χρόνια πριν ψηφίστηκαν οι αποκαλούμενοι Nurnberger Gesetze (Νόμοι της Νιρεμβέργης) οι οποίοι δικαιολογούσαν τη σύλληψη και εξολόθρευση των Εβραίων πολιτών της χώρας.   

 

Στην Αίθουσα Δικαστηρίου 600 (Schwurgerichtsaal 600) δικάστηκαν όσοι Ναζί κατάφεραν να συλληφθούν και πολλοί από αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο. 22 Ναζί ηγέτες και 150 υφιστάμενοι δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως minimum εξιλέωση για το θάνατο εκατοντάδων Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Έχω κάνει πολλά ταξίδια μέχρι τώρα. Εκείνο που θυμάμαι να έχει χαραχτεί στη μνήμη μου ανεξίτηλα ήταν το ταξίδι στην Κρακοβία το οποίο περιλάμβανε επίσκεψη και ξενάγηση στο στρατόπεδο του Άουσβιτς. Πιστεύω ότι κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος θα πρέπει στη ζωή του να προγραμματίσει μια φορά ένα ταξίδι για να περιηγηθεί το στρατόπεδο.

   

 

Η Σοβιετική Ένωση εκείνα τα χρόνια ήθελε η Δίκη να γίνει στο Βερολίνο αλλά η πόλη επιλέχτηκε από τους συμμάχους για πρακτικούς αλλά κυρίως για συμβολικούς λόγους. Η αίθουσα ήταν μεγάλη, κατάλληλη για τέτοια δίκη και υπήρχε διαμορφωμένη φυλακή στο πίσω μέρος του συγκροτήματος.  

 

Σχεδιάστηκαν και επόμενες δίκες οι οποίες όμως δεν έγιναν ποτέ γιατί αναδύθηκε στο μεταξύ ο Ψυχρός Πόλεμος που πάγωσε τα πάντα.

Δυτικά της παλιάς πόλης ένας περίπατος μισής ώρας αποκαλύπτει το μεσαιωνικό κοιμητήριο του Αγίου Ιωάννη. Σε αντίθεση με τους ομαδικούς τάφους που φέρνει η μνήμη, το κοιμητήριο πολλών επιφανών και μη κατοίκων της Νιρεμβέργης θυμίζει περισσότερο χαριτωμένο κήπο.